“Ik mocht het ziekenhuis niet meer verlaten totdat ons kindje geboren was.”
Lees in deze blog van De Keizersnede Treatment het bevalverhaal van Iris die onverwacht zwangerschapsvergiftiging kreeg, een stuitligging had en met 37 weken een keizersnede onderging. Een eerlijk verhaal over angst, geboorte, herstel en dankbaarheid na een keizersnede.
Ik had een ontzettend fijne en makkelijke zwangerschap. Alles verliep goed, ons kindje groeide mooi en er waren geen bijzonderheden. Zijn hoofdje was iets groter dan gemiddeld, maar dat was geen reden tot zorg. Toen het in de zomer erg warm werd, begon ik wat vocht vast te houden. Met temperaturen rond de 35 graden leek dat heel normaal. Ik had geen hoge bloeddruk, zag geen sterretjes, was niet misselijk en voelde me eigenlijk uitstekend.
“Ik maakte me weinig zorgen, omdat ik me nog steeds goed voelde.”
Informatie
In week 35 besloot onze kleine man zich plotseling om te draaien naar een stuitligging. Daarom moest ik in week 36 naar het ziekenhuis voor een versie. Een week eerder was mijn bloeddruk bij de verloskundige iets verhoogd, maar nog niet alarmerend, want ik had verder geen klachten. In het ziekenhuis werd ik opnieuw gecontroleerd. Omdat mijn bloeddruk daar nog steeds te hoog bleek, namen ze bloed en urine af om zwangerschapsvergiftiging uit te sluiten.
Ik maakte me weinig zorgen, omdat ik me nog steeds goed voelde. Toch bleek uit de uitslagen dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Ik kreeg te horen dat ik het ziekenhuis niet meer mocht verlaten totdat ons kindje geboren was. De geplande versie ging die dag niet door, omdat mijn bloeddruk te hoog was en ik werd opgenomen in het Ikazia Ziekenhuis in Rotterdam. Thuis waren we nog helemaal niet klaar. Dit was mijn tweede verlofdag en ik wilde alles tijdens mijn verlof voorbereiden! Mijn vriend heeft het met hulp van mijn ouders, thuis helemaal in orde gemaakt zodat we straks in een fijn en klaar huis thuis zouden komen met onze zoon.
Vaginaal of keizersnede?
Op vrijdag zou ik precies 37 weken zwanger zijn en moest ons kindje geboren worden. Als de versie op donderdag zou lukken, zou ik worden ingeleid. Als hij in stuit bleef liggen, wilde ik een keizersnede. Voor mij stond vast dat ik geen stuitbevalling wilde.
Op donderdag werd de versie alsnog geprobeerd, maar zonder succes. Ons kindje was al helemaal ingedaald en zat met zijn billetjes vast in mijn bekken. Draaien was niet meer mogelijk. Daarom werd besloten dat ik op vrijdag een keizersnede zou krijgen, op precies 37 weken zwangersc
“Voor mij stond vast dat ik geen stuitbevalling wilde.”
De dag van de keizersnede
Op vrijdag 11 juli moest ik in ochtend om zes uur klaarstaan om bloed te prikken. Mijn bloedwaarden waren gelukkig goed, maar daarna begon het lange wachten. De operatie werd steeds uitgesteld en uiteindelijk werd ik pas om kwart voor zeven ’s avonds naar de operatiekamer gebracht.
Ondanks mijn enorme angst voor naalden verliep de voorbereiding goed. De ruggenprik zat er in één keer in en het personeel was ontzettend lief. Tijdens de keizersnede bleek dat ons kindje niet alleen met zijn billetjes vastzat. Zijn hoofdje zat ook klem tussen mijn ribben, waardoor de artsen flink moesten trekken en manoeuvreren met lepels om onze kleine man los te krijgen.
Om 19.22 uur werd onze zoon Ward geboren.
Hij ademde niet direct zelfstandig en werd meteen meegenomen door de kinderarts. Na wat extra zuurstof begonnen zijn longen gelukkig te werken en niet veel later hoorden we hem hard huilen. Dat was een enorme opluchting.
"Neem de tijd om te herstellen"
Het herstel
Mijn herstel verliep heel goed. Ik moest voor controle nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven, maar de volgende dag kon ik alweer zelfstandig staan en douchen. Ik heb daarna bewust veel rust genomen.
Dat is ook het belangrijkste advies dat ik andere moeders na een keizersnede zou willen geven: neem echt de tijd om te herstellen en doe de eerste weken zo min mogelijk. Dat vond ik soms best moeilijk.
In de eerste week had ik Ward nog niet eens helemaal naakt gezien en had ik zijn luier nog niet verschoond, omdat ik vooral op bed lag. Toch weet ik achteraf dat die rust nodig was om later voor volle 100% voor mijn kindje te kunnen zorgen
Terugblik
Als ik nu terugkijk, ben ik vooral ontzettend dankbaar. Dankbaar voor alle goede zorg in het ziekenhuis, voor de nazorg van de verloskundige en voor de kraamhulp en vooral voor mijn vriend die er in dit hele verhaal voor mij en Ward was. Zonder hem, had ik dit niet zo fijn ervaren.
Inmiddels is Ward een gezonde jongen van één jaar oud en begint hij al lekker te praten en te klauteren.
~ Iris
Meer lezen?
In de kennisbank vind je meer bevalverhalen, artikelen en informatie ovet de voorbereiding en het herstel
Reactie plaatsen
Reacties